Reeds een hele poos stond een dansvoorstelling van Jan Martens op mijn verlanglijstje. En vorige week heb ik ontzettend genoten van THE DOG DAYS ARE OVER 2.0.
Hij zet acht dansers neer als pure uitvoerende dansers. Geen rollen, geen maskers, alle acht hetzelfde soort outfit, één uniforme choreografie. Hij laat hen een complexe, vermoeiende, mathematische, synchrone en zeer dynamische choreografie uitvoeren. Tot op de grens van de uitputting. En op een bepaald moment in de voorstelling voel je het. Je kijkt niet langer naar een voorstelling, maar naar dansers. Ze brengen geen rol, ze zijn niet iemand anders in het verhaal, want er is geen verhaal. Ze zijn ook niet anders ten opzichte van elkaar. Geen hiërarchie, geen onderwerping, geen leiden en volgen. Ze zijn gewoon een groep van zeer goed getrainde dansers die dansen. Tot wanneer je elk van hen echt ziet. Door de vermoeidheid, in hun wilskracht, in hun beheersing, in hun ademhaling, in hun voetwerk. Je hoort, ziet en voelt hen. Stuk voor stuk. Geen voorstelling, gewoon hen.
“When you ask a person to jump, his attention is mostly directed toward the act of jumping and the mask falls so that the real person appears“ zei fotograaf Philippe Halsman. Dit werd het uitgangspunt voor dit stuk: door hen te laten springen, onthult Martens de mens achter de danser.
En dat is prachtig. Je ziet mensen die het goed willen doen, die daar staan met de beste bedoelingen, die daar graag voor willen gezien worden. En erkend worden voor hun inspanning. Mensen die fouten maken, en die toch gewoon weer verder gaan.
Zijn we niet allemaal zo’n mensen? Mensen die vertrouwen verdienen. Zonder zich te moeten uitputten. Mensen die lof ontvangen. Zonder de ander in de schaduw te moeten zetten. Danst niet elk van ons de uitputtingsdans tot wanneer het masker afvalt en we echt gezien worden? Waarom doen we geen collectieve vreugdedans? En durven we daar onbeschaamd en voluit dansen om zo elkaar echt te zien?
(Foto: Stefanie Nash)